Menny aan het woord: Corona en de zorg - wat nu?

0 (1)

Het nieuwe normaal

De COVID-19 pandemie lijkt voor nu over het hoogtepunt te zijn. Scholen gaan weer open, het leven wordt weer langzaam opgestart. Je merkt dat het weer wat drukker is op straat en dat mensen aan het kijken zijn naar het ‘nieuwe normaal’ want hoe gaan we nu eigenlijk verder? Hoe is het leven straks ‘na Corona’? En wat mij persoonlijk extra bezig houdt: hoe ziet de toekomst van de zorg eruit?

‘We gaan zelf wel even voor ons mam zorgen’

Een onderwerp waar ik veel mee bezig ben en veel over spar met collega’s en zorgverleners. Het zijn ook de berichten die ik krijg van bijvoorbeeld het UWV, Actiz en onze eigen branchevereniging. Wat nu namelijk opvalt is dat bedden in verpleeghuizen leeg staan. Hulpbehoevende mensen worden langer thuis gehouden. Mensen zoeken het ziekenhuis even niet op, ook al is het eigenlijk wel nodig. Thuiszorg wordt even buiten de deur gehouden. ‘We gaan zelf wel even voor ons mam zorgen’. Allemaal heel begrijpelijk natuurlijk in deze uitzonderlijke crisissituatie. Dit is natuurlijk iets wat we al heel lang roepen; dat we meer moeten kijken naar landen zoals Italië, Griekenland en landen in Azië. Daar zijn mensen gewend om zelf voor kwetsbare familieleden en ouderen te zorgen.

Maar wat ik me dan afvraag is: kunnen wij dit nog wel? Zijn we nog in staat om ons prettig te voelen om te zorgen voor de ouderen in de thuissituatie? Het baart mij ook zorgen, gezien de vele meldingen over ouderen-mishandeling. Er komt dan nog meer druk te liggen op de mantelzorgers. En zijn wij in staat om voor onszelf een carrière te hebben, onze kinderen anders te begeleiden, maar daarbij ook nog de zorg voor de kwetsbare ouderen op ons te nemen? Leven wij zo in die consumptiemaatschappij waar we zo moeilijk afstand van kunnen doen? Wij zijn heel individualistisch, gericht op onszelf en de buitenwereld. Dit vind ik een enorm interessant onderwerp, het is iets wat mij veel bezighoudt.

En als we dit dan betrekken op de zorg?

We zitten nu in een transitiefase. We zijn aan het overleven. We kijken nu niet vooruit. Er zijn zoveel mooie initiatieven, we zien de kleine ondernemers weer staan en kopen lokaal. We doen weer eens een spelletje, we bakken opeens weer koekjes. Het kan dus, dat wel. Maar hoe gaat het straks verder? Wat wordt het ‘nieuwe normaal’ om als Mark Rutte te spreken.

Als ik dan naar mezelf kijk, ik ben over 20 jaar misschien wel in dezelfde levensfase als mijn cliënten nu. Het zou fantastisch zijn als ik dan een plekje bij een van mijn kinderen mag krijgen. Maar ik weet tegelijkertijd dat ik het heel lastig zou vinden als ik alleen maar met hen zou zijn. Dus hoe mooi zou het zijn als je een combinatie kunt krijgen van professionele zorg die toch gefinancierd wordt vanuit de overheid waar wij allemaal een stukje bijdrage aan hebben gedaan. Ik vind de Wlz-bijdrage die wij allemaal leveren een van de meest mooie vormen om voor elkaar te zorgen. Het zou een mooie mix moeten zijn tussen het met elkaar doen, het met elkaar beleven maar tegelijkertijd de professionele zorg wel in huis halen.

Liefde is voor elkaar zorgen

Belangrijk is dat kinderen wel tijd en ruimte houden n om hun eigen ding te doen. Zij zouden niet opgeslokt moeten worden om voor mij te zorgen. Want dat is ook geen liefde in mijn ogen. Liefde is voor elkaar zorgen.

Ik ben heel benieuwd hoe jullie over dit onderwerp denken. Ik sta ook altijd open voor een gesprek, dus voel je niet bezwaard om een berichtje te sturen of te bellen.

Veel liefs, Menny

 

Reacties op dit bericht