Menny aan het woord: De mens achter de cliënt

de mens achter de client

Ik kom er niet onderuit om niet ook iets over COVID-19 te zeggen. Natuurlijk wordt er vanuit Standby Thuiszorg volop gecommuniceerd over het verloop, de maatregelen en hebben wij ook te maken ziekmeldingen en onzekerheid. Maar we hebben óók te maken met zorgverleners die een stapje extra zetten. Die zich zo betrokken voelen bij hun collega’s en zich bekommeren om hun cliënten. Juist omdat we met kleine teams en vaste zorgverleners werken en geen routes rijden, voelen we die betrokkenheid heel goed. Een extra boodschapje meenemen, omdat de cliënt niet naar buiten kan. Nog even een belletje plegen naar de huisarts of mee gaan naar het ziekenhuis, omdat de cliënt ongerust is. Dit wil ik toch nog even benoemen hier. Want zonder jullie, lieve zorgverleners, zijn wij nergens. Juist die extra stap wordt zó gewaardeerd.

Lezen en schrijven met elkaar

En dat brengt me bij het volgende. Ik ben met deze column gestart omdat Standby Thuiszorg dit jaar 20 jaar bestaat. Ik heb zoveel gezien en gehoord en daarbij ben ik tot de conclusie gekomen dat er in die 20 jaar feitelijk niet zoveel veranderd is. Dat geldt ook voor de zorgverleners zelf. Natuurlijk hebben zij te maken met een wisselende zorgvraag, de ene keer wat meer uur per dag dan de andere keer. Maar de zorgverlener zelf: die is nog precies hetzelfde.

Ik ken onze zorgverlener als een ontzettend betrokken persoon. Zij (of hij natuurlijk!) komt vaak elke week meerdere keren bij dezelfde persoon, waardoor ze een echte band opbouwen. Ze ZIEN de cliënt echt staan. De persoon erachter, en niet zozeer de zorgbehoevende cliënt. Ze weten wat voor grapjes ze met ze kunnen maken, wie een liefdevol zetje in de rug moet krijgen en wie er lekker vertroeteld moet worden. Ze maken thuis een extra portie stamppot, speciaal voor mevrouw met een lekker stukje rookworst ‘omdat ze daar zou van houdt’. Ze gaan ’s avonds nog even langs om de gordijnen dicht te doen en een luisterend oor te bieden. Ze bakken een lekkere omelet als lunch, hun eigen ‘succesrecept’. Ook als een persoon zich niet (goed) mondeling kan uitdrukken, weet onze zorgverlener exact wat de cliënt bedoelt. Ze kunnen lezen en schrijven met elkaar.

Het verhaal over de kast

Een tijdje geleden hoorde ik zo’n mooi verhaal. Ik weet niet precies over wie dit gaat, dus als dit over jou gaat: meld je alsjeblieft. Het verhaal ging over een dementerende dame, die vaak chagrijnig voor zich uit zat te kijken, en steeds boos naar de kast in de woonkamer wees. Mevrouw kon niet meer praten, dus ze kon niet vertellen was er precies met de kast aan de hand was. De zorgverlener keek dit een paar dagen aan, en toen bedacht ze: volgens mij moet die kast een ander kleurtje krijgen. Ze haalde bij de bouwmarkt een pot verf en twee kwasten. Samen met mevrouw heeft ze de kast geschilderd. Mevrouw was helemaal in haar element, bloeide helemaal op. Nooit meer heeft ze boos naar de kast gewezen.

Zorgen dat jij jezelf kan blijven

Dit is waar het voor mij omgaat en wát ik ook zo waardeer in onze zorgverleners. ZIE de persoon achter de cliënt. Doe dat stapje extra. ZIE het individu. Niet voor niets hebben we onze slogan veranderd naar: zorgen dat jij jezelf kan blijven. De regie houden over je leven, juist als je het niet allemaal zelf meer kunt is zo ontzettend belangrijk.

P.S. ik vind het zó leuk om dit soort verhalen te blijven horen en ontvangen. Dus heb je een soortgelijk verhaal of wil je een verhaal met me delen? Schroom dan niet om mij een berichtje te sturen. Op LinkedIn of via de mail: menny.landman@standbythuiszorg.nl en je mag natuurlijk altijd even langs komen voor een kopje koffie!

placeholder_200x200